Tak mogłaby wyglądać wieża ciśnień cz. II
Jaka będzie przyszłość liczącej sobie ponad sto lat wieży ciśnień? Jak sochaczewianie widzą jej przeznaczenie? Podpowiadamy możliwe rozwiązania wraz ze studentami Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej.
Samorząd miasta stał się właścicielem zabytkowej wieży ciśnień. Akt notarialny podpisano z PKP tuż przed Sylwestrem. Przy tej okazji sekretarz miasta dr Joanna Niewiadomska-Kocik, nadzorująca w ratuszu działania w zakresie kultury i ochrony zabytków, zaproponowała, aby po wcześniejszym sprawdzeniu, czy obiekt jest bezpieczny, urządzić w nim dzień otwarty, pokazać wszystkim chętnym wnętrze i potencjał wieży. Po co? By o przyszłym zagospodarowaniu zabytku zdecydowali mieszkańcy, sami wskazali sposób jego zagospodarowania.
Kilka razy nad wykorzystaniem wieży pochylali się studenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. W ramach prac semestralnych brali udział w konkursie, jakie miasto i uczelnia organizowały dla studentów ostatniego roku tego kierunku. W 2015 roku terenami kolejowymi zajęły się Barbara Baranowska, Katarzyna Markowicz i Anna Samsel.
W swym studium wyjściowym podkreśliły na wstępie, że wieża ostatni remont przeszła w 1984 roku i od dawna nie pełni swojej pierwotnej roli. Wewnątrz pozostał pusty zbiornik na wodę, stare stalowe schody oraz miara poziomu wody. Są to elementy wyjątkowe i tworzące charakterystyczny klimat miejsca, wymagające odświeżenia i zabezpieczenia. Ich zdaniem „zespół budynków kolejowych w Sochaczewie jest wyjątkowy w skali całego regionu. Obiekty przedwojenne (dworzec i wieża) mają wyjątkową wartość historyczną i kulturową. Kwestią priorytetową jest zabezpieczenie i odnowienie ich elewacji. Szczególnie trzeba zwrócić uwagę na wieżę i uwydatnienie jej detali architektonicznych”. Autorki zauważają, że jest to obiekt z cechami baroku (profilowane gzymsy), jego stan techniczny jest dość dobry, a mimo pewnego zaniedbania i starzenia się obiektu, żelbetowa konstrukcja pozostała nietknięta.
W zabytku umieściły wielofunkcyjny punkt usługowo-handlowy „Rozjazd”. Jak czytamy w części opisowej pracy „miejsce to swoją elastycznością wprowadzonych funkcji ma przyciągać mieszkańców ciekawym programem przeznaczonym dla różnych grup wiekowych. Odwiedzający będzie miał szansę w różnych porach dnia skorzystać z rozmaitych usług. Przede wszystkim będzie się tu mieściła kawiarnia z placem zabaw dla młodych rodzin oraz miejsce spotkań dla ludzi chcących wieczorem zintegrować się przy dobrym piwie czy winie. Tym funkcjom towarzyszyły będą inne, zmieniające się w miarę potrzeb mieszkańców np. targi handmade, miejsce na spotkania lokalnych klubów, wystawy itp. Całość budynku zostanie podzielona na kilka stref (…) Parter wraz z antresolą i pierwszym piętrem przeznaczone będą na klubo-kawiarnię, na pozostałych osadzone będą inne funkcje towarzyszące. Na ostatnim poziomie znajdzie się mały punkt widokowy.”
A co z najbliższym otoczeniem wieży, które teraz w dużej części stanowi parking? Autorki opracowania zaproponowały zastąpienie kilku powojennych budynków stojących między dworcem a wieżą nową zabudową, oraz by poprzez system przejść między budynkami powiązać funkcje usługowe w spójną całość. „Całość terenu chcemy przeznaczyć na funkcje usługowe towarzyszące funkcji dworcowej takie jak: mała gastronomia, sklepy spożywcze, małe usługi z których będą mogli skorzystać podróżujący z pracy i po pracy”. Co konkretnie miały na myśli? Dwa nowe budynki, z których pierwszy, zlokalizowany w okolicy dworca, to salonik prasowy, miejsce informacji i swego rodzaju „poczekalnia”. W tym punkcie pasażerowie mogliby zamówić coś do zjedzenia „na wynos”, odpocząć pod parasolami w zewnętrznym ogródku.
Drugi budynek miałby pełnić rolę kulturalno-reakreacyjną. W nim znalazłaby się wielofunkcyjna sala z podwyższeniem umożliwiająca przeprowadzanie zajęć fitness, tanecznych oraz teatralnych, a także pomieszczenia do zajęć typu szachy/gry planszowe, nauka języków obcych, zajęcia plastyczne, klub seniora. Integralną część tego obiektu miałaby stanowić zewnętrzna scena, zwrócona w kierunku wieży ciśnień, umożliwiająca w miesiącach letnich organizowanie kina plenerowego, festynów i innych atrakcji.
I tyle w tym odcinku. Może praca Barbary Baranowskiej, Katarzyny Markowicz i Anny Samsel będzie inspiracją dla mieszkańców, gdy nadejdzie czas konsultacji, jak sensownie zagospodarować ten piękny obiekt?
daw
